دماوند - مدیركل حفاظت از محیط زیست استان تهران گفت: سه منطقه طبیعی' تنگه واشی' در فیروزكوه، دریاچه‌های 'تار' و 'هویر' در دماوند و غار 'رودافشان' در منطقه‌ای بین شهرستان‌های دماوند و فیروزكوه به آثار ملی پیوستند.

'رسول علی اشرف پور' در گفت و گوی اختصاصی با ایرنا در تشریح موقعیت و شرایط این سه آثار ملی شهرستان دماوند و فیروزكوه خاطر نشان كرد: تنگه واشی فیروزكوه با آبشار و دشتی زیبا و وسعتی حدود سه هزار و 650 هكتار، در 9 كیلومتری روستای 'جلیزجند' فیروزكوه قرار دارد.

مدیركل حفاظت از محیط زیست استان تهران افزود: دریاچه تار و هویر دماوند نیز با وسعتی حدود 550 هكتار، دارای آب و هوای پاییزی و زمستانی سرد و بهار و تابستانی معتدل است.

علی اشرف پور با اشاره به واقع شدن غار رودافشان در 500 كلیومتری جنوب شرق شهرستان دماوند تصریح كرد: این غار در سال 88 در كمیته غارشناسی مورد توجه قرار گرفت.

مدیر كل حفاظت محیط زیست استان تهران، دهانه غار رود افشان را در ارتفاع 1800 متری از سطح دریا و در یك گودی بزرگ به قطر 100 متر عنوان كرد و افزود: طول غار تا آنجایی كه شناخته شده در حدود 800-700 متر از فضای داخلی آن است و ارتفاع غار نیز حدود 15 متر و عرض آن یك تا شش متر است.

وی با اشاره به این كه غار رود افشان یك غار آبی- خشكی و دارای ساختار آهكی استالاكتیك و استالاكمیت است و از غارهای طبیعی بزرگ ایران به شمار می رود، افزود: این غار در ‎كنار روستایی به نام 'رودافشان' در درون كوه قرار دارد و چشم‌اندازهای زیبای پیرامون این غار بستر مناسبی برای جذب گردشگران داخلی و خارجی است.

علی اشرف پور با بیان اینكه دهانه بیضی شكل این غار زیبایی آن را مضاعف ساخته است، گفت: براساس بررسی‌های زمین شناسی، این غار پیشتر به صورت سفره آب زیر زمینی بوده و مسیرهای داخلی غار حاصل تراشیده شدن بدنه‌ها در اثر رسوبات آب‌هایی می باشد كه در داخل آن جریان داشته است.

وی افزود: حدود ‎ 35هزار سال پیش بر اثر وقوع آتشفشان در كوه دماوند دهانه فعلی كه در پشت صخره‌ای عظیم قرارداشته، شكاف برداشته و می‌شكند و این فضا بر اثر ترك و شكاف عمیق ایجاد شده، نمایان می‌شود.

مدیر كل حفاظت محیط زیست استان تهران خاطر نشان كرد: این غار از نوع غارهای مرطوب با پوشش گیاهی است، اما هیچگونه جریان آبی در داخل مسیرها و حفره‌های آن دیده نمی‌شود.

علی اشرف پور گفت: منافذ داخلی غار نشانه‌هایی از رسوبات و رسوخ آب داخل سنگ‌ها دارد كه رفته رفته و به مرور زمان موجب فرسایش سنگ‌های داخلی غار شده و قندیل‌های آویزان و پایه‌دار را تشكیل داده است.

وی افزود: جنس این غار از لحاظ مواد با توجه به تبلور و تلالویی كه دارد، كهربا و شیشه (زاج) است كه در اثر نور افشانی تقریبا رنگ مرمرین به خود گرفته و دارای درخشندگی خاصی است.